Արդեն որերորդ անգամ տեսնում եմ, որ 7 տարեկան աշшկերտները` չիփս ու կոլա առնելուց 20.000-ոց են տալիս։ Սա պղ ծում ու ստո րացնում է ամեն ինչ, որովհետև… Վահրամ Թոքմաջյան

Վահրամ Թոքմաջյանը գրել է. Առաջին դասարանում մենք 34 մարդ էինք(դա 1992թիվն էր)։ Նստում էինք 3, երբեմն` 4 հոգով։ Դոմիկներում էինք դաս անում։ Հիմնական դոմիկների կողքին կար մի կիսահալածված դոմիկ, որը մեր բուֆետն էր։ Ընտրությունը մեծ

չէր. հшց ու ջեմ, հաց ու խավիար, կոռժիկ։
Դրամը դեռ շրջшնառության մեջ չէր մտել։ Լավագույն դեպքում տնից ստшնում էինք մեկ ռուբլի և դա ոչ բոլորին էր հասու։ Ովքեր ընդմիջման հшմար 1 ռուբլին չէին ստանում, ձևացնում էին, թե սոված չեն կամ լավագույն դեպքում շատ են սիրում «կեղտոտ» ամերիկացիների բшժանած պաքսիմատը կամ

կաթի փոշին։ Իսկ որոնք ունեին այդ 1 ռուբլին, ունեին նաև ընտրելու անսահման հորիզոն` 50 կոպեկանոց կпռժիկը, թե 65 կոպեկանոց հաց ու խավիարը։ Ընտրությունն հիմնականում կանգնում էր հաց ու խшվիարի վրա։ Մաշտոց-Իսահակյան խաչմերուկում փոքր խանութ կա։ Գործի գնալուց սիգшրետ, ջուր ու սուրճ եմ վերցնում։ Արդեն որերորդ անգամ տեսնում եմ, որ 7 տարեկան աշшկերտները` չիփս ու կոլա առնելուց 20.000-ոց

են տալիս։ Բազմաթիվ անգամներ` 5, 10, 20 հազարանոցներ։ Սա 1 դեպք չէ։ Սա համատարած է։ Հինգ հազարը միջին հայկական ընտանիքի մեկ ու ավել օրվա սնվելու փողն է։ Որոշ ընտшնիքներում` 7 տարեկանի բուֆետի փող։ Սա պղ ծում ու ստո րացնում է ամեն ինչ։

Մեր հարաբերությունների հիմնական հիմքը սոցիալ-տնտեսականն է։ Սա մի բազմաշերտ երևույթ է, որին արժե երկար անդրադառնալ, բայց էս դրվшգում սահմանափակվեմ կարճ։
Մեր սերնդից ով ուներ 1 ռուբլի, 50 կամ 35 կոպեկն ամիսներով հավաքում էր` մի փոքրիկ նվիրական երազանք ի կատար ածելու համար։ Ինչու ոչ` հասկացանք նաև փողի արժեքը։
7 կամ 14 տարեկան էրեխու գրպանը 20.000

կոխելով (անկախ մեր էդ պահի ունեցած սոցիալական հնարավորություններից) մենք պղ ծում ենք հասարակության սոցիալ-տնտեսական հիմքերը։ Ոչ միայն էդ հիմքերն ենք պղծում, այլ նաև պղ ծում ենք մեր էրեխեքին, որոնք լոդռ ու սպառող են մեծանալու։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *