Naomi Campbell werd op 22 mei 1970 geboren in Zuid-Londen. Ze werd opgevoed door haar moeder, Valerie Morris, een in Jamaica geboren danseres, en groeide op rond het podium en beweging. Als meisje volgde ze ballet en podiumkunsten, en die opleiding vormde later haar kenmerkende loopstijl met de beweging van haar heupen, die een van de meest geïmiteerde op de catwalk werd.
Op haar 15e werd ze gescout terwijl ze na schooltijd etalages bekeek in Covent Garden in Londen. Binnen een jaar stond ze op de cover van British Elle. Het was het begin van een carrière die inmiddels meer dan vier decennia duurt.
Het einde van de jaren 80 en het begin van de jaren 90 maakten haar wereldwijd beroemd. In 1987 werd ze het eerste zwarte model in meer dan twintig jaar dat op de cover van British Vogue verscheen. In 1988 werd ze het eerste zwarte model op de cover van de Franse Vogue. In 1989 stond ze op de cover van de septembereditie van de Amerikaanse Vogue, de belangrijkste mode-editie van het jaar. Samen met Linda Evangelista en Christy Turlington vormde ze het trio dat vaak “The Trinity” werd genoemd, en samen met Cindy Crawford, Claudia Schiffer en Kate Moss hielp ze het tijdperk van de supermodellen vorm te geven. Momenten zoals de beroemde Versace-finale van 1991 en de videoclip “Freedom! ’90” van George Michael maakten van modellen wereldsterren.
Haar carrière draaide nooit alleen om glamour. Ze sprak openlijk over racisme in de mode-industrie en zette ontwerpers en tijdschriften onder druk om meer zwarte modellen te boeken. Ze werd ook bekend om haar vurige temperament. Het bureau Elite stopte in 1993 met de samenwerking met haar en door de jaren heen kreeg ze te maken met meerdere aanklachten en veroordelingen wegens mishandeling, iets wat ze zelf publiekelijk heeft erkend. In 2004 won ze een rechtszaak tegen een Britse krant wegens schending van haar privacy. Ze bouwde ook een hechte vriendschap op met Nelson Mandela, die haar naar verluidt als een kleindochter behandelde, en ze nam die band mee in haar humanitaire werk.
Haar carrière ging ook veel verder dan de catwalk. Ze acteerde, nam muziek op, verscheen op televisie en begeleidde jonge modellen in de realityshow The Face. In 2005 richtte ze Fashion for Relief op, dat liefdadigheidsmodeshows organiseerde, te beginnen met een show voor slachtoffers van orkaan Katrina. In 2024 opende het Victoria and Albert Museum in Londen “Naomi: In Fashion”, de eerste tentoonstelling van het museum gewijd aan een model, die tot april 2025 liep.
Het moederschap kwam laat en in stilte. In mei 2021, vlak voor haar 51e verjaardag, maakte ze de geboorte van haar dochter bekend. In juni 2023 kondigde ze de komst van een zoon aan. Ze heeft de namen van haar kinderen en details over hun geboorte privé gehouden en beschreef het moederschap als het beste wat ze ooit heeft gedaan.
Dat brengt ons bij 2026, een jaar met zowel successen als moeilijkheden. Professioneel gezien is haar positie aan de top van de modewereld niet verzwakt. In februari 2025 sloot ze de London Fashion Week af voor Burberry en in september opende ze de voorjaar/zomer-2026-show van Richard Quinn. Ze speelde ook in “Unfinished Business”, een film van 15 minuten van ontwerper Tolu Coker, die moederschap, nalatenschap en het leven van zwarte vrouwen onderzoekt en een persoonlijkere kant van Naomi laat zien.
In februari 2026 werd ze de eerste coverster van Elle Afrique Francophone, een pan-Afrikaanse editie van Elle die 23 landen bestrijkt. Ze werd gestyled door Law Roach, gefotografeerd door de Zuid-Afrikaanse fotograaf Trevor Stuurman en droeg Chanel. Voor een vrouw die zich jarenlang heeft ingezet om Afrikaanse mode serieus te laten nemen op het wereldtoneel, was het een symbolisch moment. Een Engelstalige editie staat gepland voor eind 2026. Op 22 mei 2026 werd ze 56 jaar.
Het moeilijkste hoofdstuk van haar jaar is juridisch. In 2024 werd ze door de Britse Charity Commission voor vijf jaar uitgesloten van het optreden als bestuurder van een liefdadigheidsorganisatie na een onderzoek naar Fashion for Relief. De toezichthouder constateerde “meerdere gevallen van wangedrag en/of wanbeheer” en stelde dat slechts ongeveer 8,5% van de uitgaven van de organisatie tussen 2016 en 2022 naar liefdadigheidssubsidies ging. Ook stelde de commissie dat geld van de organisatie was gebruikt voor uitgaven zoals een verblijf van Campbell in een luxehotel in Cannes. Ze noemde de bevindingen “ernstig gebrekkig” en zei dat ze als gezicht van de liefdadigheidsorganisatie uiteindelijk verantwoordelijk was, maar niet betrokken was bij het dagelijkse bestuur.
Campbell kreeg begin 2025 toestemming om in beroep te gaan. Ze beweert dat ze het slachtoffer was van fraude en misleiding door een medebestuurder, die volgens haar een nep-e-mailaccount gebruikte om zich als haar voor te doen. Die bestuurder heeft de beschuldigingen ontkend. Op 16 juni 2026 legde Campbell een verklaring af voor een Londens tribunaal en vertelde de rechtbank dat ze “misleid” was en dat ze nooit filantropisch werk had gedaan voor persoonlijk gewin. De Charity Commission heeft gezegd dat ze in deze zaak zeer ernstige beschuldigingen tegen een andere bestuurder moet bewijzen.
Wat de uitkomst ook wordt, het verhaal van Naomi Campbell blijft een van de opmerkelijkste in de modewereld: een tiener uit Zuid-Londen die uitgroeide tot een wereldwijd icoon, schandalen doorstond en zichzelf opnieuw uitvond als moeder, mentor en pleitbezorger. In 2026, op 56-jarige leeftijd, loopt ze nog steeds op de catwalk, werkt ze nog steeds en blijft ze vechten om haar naam te beschermen.